دوست داشتن آدم ها، به خاطر خودشان، تجربه ای ست، که آرامم می کند. احساس می کنم میان این همه تناقض، این یک جا، قلبم درست کار می کند. داشتم زیر بار بی تابی، دلتنگی، بیگانگی، به اندازه هایی از انزجار می رسیدم. دنبال بهانه می گشتم. دنبال دلیل. دنبال چیزهایی که این وسط، ارزش بودن را داشته باشد. از خودم باید می آمدم بیرون. در من هیچ وقت، دلیلی نبوده است برای زندگی. در من هیچ وقت، چیزی نبوده است، که آرامم کند. در من یک عمر، پیله بوده است، و تلاش های نامحسوس. در من مدت ها، سکوت بوده است، زیر پوششی از آرامش. در من، اوج و فرودهایی بوده است، که تن به تعادل داده اند، تا جایی که، تعادل، رنگ هیجان را، از زندگی، بگیرد. دنبال بهانه می گشتم. دنبال حس های خوب. یاد آدم هایی افتادم، که به بودن من، معنی می دهند. یاد آدم هایی که مرا، آورده اند به سطح. به جایی که اکسیژن هست، نور هست، آرامش هست. به جایی که خودشان نمی دانند، چقدر زندگی هست. دوست داشتن، از جنسی که من می شناسم، تنها چیزی ست، که رنگ می پاشد روی شبانه روز. آدم ها نمی دانند، تا کجا، می توانند مهم باشند، برای حتا نفس کشیدن هم. من، بخش هایی از وجودم را، مدیون ام. من، زیباترین، واقعی ترین، زنده ترین لحظه های زندگی ام را، به خاطر آدم هایی داشته ام، که نمی دانم در قبالش، برایشان، چه داشته ام. اگر ملاک خوشبختی آدم، خوب بودن کسانی باشد، که پا گذاشته اند توی خلوتش، من، به ساده ترین شکل ممکن، خوشبختی را، حس می کنم. حتا وقتی، زندگی دیگر، هیچ چیزی نداشته باشد، که برایم رو کند. من، می دانم که، زندگی اتفاق خاصی نخواهد بود، اگر آدم، حس هایی را، با تمام وجودش، درک نکند. و چه آرامش بخش است، دانستن این که، تا همینجا، که من ایستاده ام، تا ته دوست داشتن، رفته ام، و از آنجا هم، برنخواهم گشت. کاش، آنهایی که دلیل نوشتن این جمله هایند، خوب بدانند که، چقدر، خوبند. امشب، شب خیلی عجیبی ست. یکی از شب هایی، که احساس می کنم، ممکن است، هیچ چیز، هیچ وقت، آن چیزی نشود، که آرزویش را داشتم. آرزوهای من کوچک اند. و از دست هایم، سُر می خورند.

مامان خوابیده است روی تخت. صدای نفس هایش می آید. نشسته ام کنار دیوار، روی زمین. خوابیدن، فایده ای ندارد. خوابیدن، فقط، این لحظه های ساکت خلوت را می گیرد از آدم، و خستگی های بی پایان را، دوبرابر می کند. صدای آن زن جوان هنوز توی سرم می پیچد. دیروز محراب گفت که بچه اش مرد. دنیا خیلی خبیث است. دنیا افتاده بود روی شانه های نحیفش، و قد بلندش را فرو ریخته بود پایین. خمیده بود زیر لَختی ِ چادر سیاه، جایی بین صندلی و زمین، نزدیک در ورودی اتاق عمل. صدایش بریده بریده، فرو می رفت توی آغوش خواهرش، و می پیچید، توی سالن ِ ساکت ِ پر از آدم های پریشان. هفت و نیم صبح بود، و توی چهره ی تمام آدم های نشسته گوشه و کنار آن محیط سنگین، بغض بود، و بی تابی، و آغوش، برای زنی که، نمی فهمید چه می کند. چند ثانیه، صدایش تمام می شد، و باز، صدایی که از ریشه های وجودش می آمد، فریاد می زد... دروغه... گل آرای من، اون تو نیست... بگو که دروغه... فرشته ی من... گل آرای من... همه ی وجود من اون تو نیست... درووووغه... سرهایمان، درد می کرد. مامان را برده بودند تو. یک ساعت خوابیده بودم. از ساعت پنج، که آمده بودیم بیمارستان، درد پایم شدید شده بود. می لنگیدم، دنبال وسایل مامان. دل پیچه گرفته بودم. مامان موقع رفتن، نگران بود. می دانستم که هیچ جوری، نمی شود خیالش را راحت کرد. نگران همه بود. و لپ هایش گل انداخته بود. آمدند و مامان ِ گل آرا را بردند. نمی توانست روی پایش بایستد. نمی دانستیم چه شده. فقط می دانستیم که گل آرا باید کوچک باشد. محراب دیروز گفت، که پنج سالش بوده. که توی کما بوده. که دیروز، دیگر نیامده است بیرون. که مرده. که گل آرا مرده. صدای مادرش، هنوز توی سرم می آید. شبیه کسی بود، که دیگر، نمی تواند، یک روز هم، زندگی کند. گل آرا فقط سرما خورده بود. عفونت زده بود به قلبش، و مغرش. چهار ستون سالن انتظار می لرزید. یکی در میان، کتاب دعا دستشان بود. ساعت یازده، کلاه صورتی مامان را، توی چهارچوب در، روی تخت، دیدیم. بعدش دیگر، اتاق بود، و سِرُم، و پادرد. مامان گل آرا، پایین، با سر، خورده بود زمین. بابا دیده بود. صدای افتادنش، همه را، ترسانده بود. همه آنجا، می گفتند گل آرا. همه چشمشان پی مامانش می گشت. دیروز، هم، تمام شده بود. مامان توی خواب و بیداری، به من می گفت، صندلی ات را باز کن، دراز بکش. می گفتم بخواب. حرف زدن برایت خوب نیست. می گفت برو نهارت را بگیر. می گفتم دهانت خشک است، حرف زدن بدترش می کند، می گفت خسته ای، صندلی ات را باز کن...بخواب... می خواستم خودم را، همه مان را، از توی ذهنش بکشم بیرون، و بگذارم بخوابد. خیلی دردآور است، که حواس مادرها، هرگز پرت نمی شود. خیلی بد است، که زندگی برای خودشان، دیگر معنی ندارد. مامان خوابیده است روی تخت. نشسته ام کنار دیوار، روی زمین، و صدای نفس هایش می آید. شب را، اگر می توانستم، می زدم روی تکرار، تا صبح نشود. تابِ نور را، تابِ شروع کردن را، ندارم. تابِ تصمیم گرفتن، تابِ ساختن...

وقت هایی که روزهای زیادی را، بی تنهایی، می آمدیم سفر، و کمدمان می شد چمدان های گوشه ی اتاق، چیزی که دلم برایش تنگ می شد، تنهایی بود. حالا ولی، دارم می بینم که، چیزی که دلم برایش تنگ می شود، اشک هایی ست، که تنها توی تنهایی، مجال وجود دارند. و برای من، که روزی هزار بار دلم می گیرد، و اشک هایم را به کسی نشان نمی دهم، این، یک فاجعه ی بزرگ است. حتا نوشتن، توضیح می خواهد. و هزار بار قطع می شود. اینجا یک اتاق کوچک شلوغ است، که تاب نور زرد این لامپ را ندارد. دارم حرف بالا می آورم، و کسی نباید بداند. قلبم کوچک شده است، و ناآرام است. می نشینم توی هال، بلند می شوم، می آیم توی اتاق. بلند می شوم، می روم توی هال. می نشینم یک جای دیگر. دست هایم را می گیرم به دسته های مبل، تا ندوم بیرون و هوای آلوده را تند و تند، نفس بکشم. دنیا برایم تنگ است. سهم من از زمان، بی تابی ست. سهم من از زمان، دلتنگی. حرف های من، هرروز تمام می شود، و توی چینش تازه ای، دوباره اتفاق می افتد. من با خودم چطور زندگی خواهم کرد. حرف، حرف، حرف های بی معنی. حرف هایی که مثل قطره های آبی که از لیوان اضافه می آیند، از خستگی ها، می ریزند، می پاشند، و محو می شوند. از من تا آدم ها، محدودیت تردد گذاشته اند. از من تا آدم ها، پیاده روی دارد. خسته ام. دلم یک ذهن بی خیال می خواهد، که هزار بار، زندگی را مرور نکند. دلم یک داروی بی حسی می خواهد، تا بعدش، در مقابل محیط، در مقابل هوا، در مقابل مفهموم های بی شکل دردناک، مثل در، مثل دیوار، سر جایم بمانم. و برایم مهم نباشد، که کجای کار می لنگد. من یک روز آنقدر راه خواهم رفت، که صدای زندگی، جایی که کسی فکرش را نمی کند، ترکم کند. من یک روز، آنقدر اشک خواهم ریخت، که بغض، معنایش را ببازد و رهایم کند. من یک روز، باید عصب های خستگی را، خنثا کنم. من دوست دارم که یک روز، یکهو بفهمم که دیگر، خودم را اینقدر، حس نمی کنم. من دارم مزخرف می گویم. حالم خوش نیست. روی وجودم زیادی ام. این اتفاق همیشه می افتد. و تکراری ست. و تکراری نمی شود... .

دوشنبه ای خالی، ۸ آذر

یادم نمی آید، اولین باری را، که خودم را نوشته ام. از آن روز، همیشه، خودم را، نوشته ام. نشسته ام، حرف هایی را به یاد آورده ام، که نمی دانسته ام چگونه می شود گفت، و می دانسته ام که می شود نوشت. آن وقت هایی که به پانزده نمی رسید سنم، صفحه ی اول دفترها، سررسید ها، می نوشتم، کسی نباید این ها را بخواند. حالا نمی دانم کجایند. خیلی هایشان خوانده شده ست حتمن. همان موقع ها. چیزهای پراکنده ای هم، روی کاغذهای آواره ای نوشته ام، که معلوم نیست کدامشان کجاست. خط خوردگی نداشته ام هیچ وقت. یک نفس نوشته ام، و عوض نکرده ام حرفی را از هیچ کدامش. من از کنار بابا، همان بچگی هم، می گذشتم، و سختم بود بگویم که، مهم اید برایم. مامان را نه. مامان را، به خاطر این که، یک فرشته ی کوچک دوست داشتنی ست، نمی شود، بغل نکرد هر چند وقت. برای بابا ولی، وقتی تولدش می شد، راحت، روی کاغذی، که می دانستم قرار است تویش، تو خطابش کنم، چند جمله می نوشتم. حالا ولی، به اندازه ی یک کوه، بینمان، فاصله هست. آن قدر که، نمی دانم دیگر، چه باید برایش بنویسم. که دست و پایم می لرزد، که دلش را، نشکنم، تا بار عظیم عشقی که به من دارد، کمرش را، خم نکند. امروز، سر میز صبحانه، گفت که دیشب، نزدیک بود، توی خوابی که دیده بود که من، تویش، ماجرای خوبی نداشتم، سکته کند. نان و پنیر شده بود سنگ، و از گلویم نمی رفت پایین. ظهر، آمدم به مامان بگویم که، به بابا بگو، که نگران من نباشد، و بغضم گرفت. گفتم، نمی خواهم یک لحظه، حتا، باری بگذارم روی قلبتان. بعد دیدم که من حتا، هیچ وقت توی آغوش مامان هم، گریه نکرده ام. و این شاید، اولین بار بود! که اشک هایم می آمد، و مامان با حیرت، بغلم کرده بود. که جمله هایم خورده می شد توی نفس هام، وقتی می گفتم، نباید، نباید، همچین خوابی ببیند بابا. نباید این قدر، دلش لرزیده باشد، که خواب ببیند. گفتم شما، به اندازه ی کافی، خسته اید... و نباید...

من هنوز هم نمی دانم، چطور می شود، زندگی را، تا نهایتش، زندگی کرد، و آرزوهای همه را، تویش گنجاند. من هنوز هم نمی دانم، می توانم، راه خودم را بروم، بی که ته دلم لرزیده باشد، که دل دیگری، نلرزد؟ من چطور می توانم، همه چیز را با هم، بگنجانم توی ذهنم،و به همه چیز برسم؟ من چطور می توانم، وحشت نکنم، از ریختن خانه ی آرزوهای او، وقتی که من، از یک دنیای دیگر، آمده ام...