یکی از روزهای یخ بندان سه سال پیش بود. آن زمستانی که کرسی قدیمی را آورده بودیم گذاشته بودیم نزدیک های تلویزیون. تا گردن می رفتم زیرش، اما گوش هایم یخ می کرد، توی خانه ای که بخاری ش هم روشن بود. همان زمستانی که بعد از چند سال بی برفی، آنقدر برف آمده بود که دانشگاه ها هم تعطیل شد! ماشین بابا یک روز صبح، مورب، در حال دور زدن، وسط کوچه گیر کرد. هفت و نیم صبح. نه می رفت جلو، نه می آمد عقب، نه هیچی اصلن. همسایه ی روبه رویی، همان که من بچه هم که بودم می دیدمش، برایم موقع سلام دستش را می گذاشت روی سینه اش و کمی خم می شد، صدای هن و هن گاز ماشین را شنیده بود و آمده بود بیرون چاره اندیشی. من خنده ام گرفته بود. اصرار داشتم بروم کلاس آن روز صبح! روزهای عادی اش کلاس های هشت صبح را یکی در میان می رفتم. بابا به من نگاه می کرد هی، یعنی که بیا و نرو اصلن. بابا که این را بگوید یعنی آسمان آمده است به زمین. کلاس و درس و حضور و این ها برایش همیشه خیلی مهم است. حتا اگر کلاس فوق العاده ای چیزی باشد. به خاطر همین بود اصلن که نامزدی مهسا را من رفتم کلاس زبان! وقتی برگشتم آنقدر سرم درد می کرد که رفتم توی اتاق و خوابیدم. چهارده سالم بود. قهر هم کرده بودم تا حدودی اما فکر کنم کسی نکته اش را نگرفت. بماند. حالا بابا می گفت گفتم که امروز کسی نمی رود. اگر خیلی اصرار هست بروی... خب آژانس هم ماشین ندارد دختر جان. می خواستم پیاده بروم. تمام این ها بهانه بود که پیاده بروم. رفتم. بابا را با همسایه رها کردم آن وسط کوچه به خندیدن به ماشین. یکی از بهترین پیاده روی های زندگی ام شد. نمی شد خوب راه رفت. تمام راه را لبخند به لب داشتم. نزدیکی خانه به دانشگاه باعث شده بود که آرزوی تنهایی راه رفتن توی برف به دلم نماند. نزدیک های در دانشکده هم سُر خوردم و با کمر افتادم زمین. کسی نبود آن اطراف. نمی توانستم بلند شوم، از یخ بودن زمین، و خندیدن خودم. کلاس نمی دانم چه طور تشکیل شده بود، و آن همه آدم قبل من نشسته بودند گوش تا گوش. خیال می کردم هیچ کس نیست و می روم آن اطراف می چرخم. از مربع شیشه ای کوچک روی در کلاس، میز استاد را نگاه کردم. قیافه اش شبیه وقت هایی بود که دارد نصیحت می کند. خوشحال بود، و حق به جانب. آرام، همان راهی را که آمده بودم توی سالن، برگشتم و رفتم بیرون. برف های آن اطراف همه صاف صاف بود. توی ذهنم، هیچ چیز نبود، جز لذتی ساده، و کودکانه. سردم بود، و برایم مهم نبود. امروز، طرف های ظهر، جای خالی چنین حسی را حس کردم. دلم خواست یادم بیاید، که چطور می شود، ساده گرفت زندگی را. برف نمی آید. باید تمام روز درس بخوانم. مدتی بود، روی سنگین همه چیز را، قبل از همه چیز می دیدم. مهم نیست چرا. این ها را نوشتم، تا یادم بیاید. تا سر حال بیایم. تا لذت های کوچک شاید حتا احمقانه ام را پیدا کنم این وسط. درست وسط همین روز و شب ها...

نمی فهمم که تمام طول راه، انگشت هایم را کشیده ام روی زبری یک تکه از پارچه ی روکش صندلی ماشین، ردی که انگار سوخته باشد تا نیمه. نزدیک های خانه دستم را حس می کنم. به راننده می گویم نمی دانم کرایه چقدر می شود بعد از ماجرای بنزین. او هم درست نمی داند و با هم به توافق می رسیم که من از کرایه ی آخرین باری که این مسیر را آمده ام چقدر اضافه بدهم. می رود. می مانم توی سرما این طرف کوچه، روبه روی در خانه. زود است برای برگشتن. هنوز ذهنم آماده ی خواندن درس نیست. یعنی هنوز حوصله ی مقایسه ی نظام های حقوقی متعارض را ندارم تا معلوم شود کسی که فرانسوی ست و اموالش توی انگلیس است و زنش آلمانی ست و توی اکوادور مرده است و بچه هایش ایرانند چه کسی باید بیاید بگوید قانون کجا تکلیف ارث کدامشان را معلوم می کند. خوب نیست که آدم از همه چیز اطرافش حرف بکشد. یعنی گاهی هم خوب است از کنار همه چیز رد شوی فقط. نگاهشان هم کردی برایت همان جسم بی جانی باشند که هستند. یا حتا جاندار. چه فرقی می کند. درخت ها نباید برای تمام احوال آدم تصویر داشته باشند و رنگ زمین زیر نور شب نگهت دارد تا بفهمی که این کدام حس است که تمام وجودت را دارد زیر و رو می کند و پنهان می شود هی این ور و آن ور دلت. گربه هست فقط توی پیاده رو. ساکت است همه جا. سرما بیشتر از چیزی ست که باید. حس می کنم بهمن است و عجیب شده ام باز. از رفتن دوستانم گفتم. از رفتن خودم. از رفتن. فعل رفتن را که آرام تر بیان کنی و چند بار تکرار، حس سردی می گیرد. شبیه صدای حرکت پارو روی برف اول صبح، که صبحانه ی قبل مدرسه را کوفتم می کرد. که هر شب نقشه می کشیدم بروم پارو را قایم کنم جایی و بعد می دیدم من کوچکم و پارو بزرگ، و بابا بزرگ تر است، و حتمن پیدایش می کند. رفتن. تکرارش که می کنی انگار تکیه داده ای تنها به دیواری، اول کوچه ای که منتهی می شود به خیابانی که دیگر ماشینی که نگاهش می کردی دیده نمی شود آن دورهاش. هی، هنوز ایستاده ام اینجا. ماه شبیه یک قاچ بزرگ از هندوانه ای سفید است. سکوت خوبی ست. سوز هوا دست هایم را یخ کرده است مثل همیشه و صورتم را داغ. کسی نیست تا ببیند چطور می شود بغض را با لبخند آمیخت. آرام می روم سمت در. زنگ می زنم. یاد چشم های نگار می افتم که می لرزید زیر اشک. باید می رفتم دست هایش را می گرفتم. باید یک جوری، حرفی می زدم که آرامش کند. اما من کاری که بلدم گوش کردن است. و بغض کردن پابه پای حرف های کسی مثل او. خانه گرم است. آرام است. آشناست. پله ها را می آیم بالا. هیچ چیز مثل قبل نیست. زندگی عوض شده است. ذهن من درست شبیه همان گربه ایست که آرام پیاده رو را می رفت در سکوت. درک همزمان خوبی و سختی، توان آدم را زیاد می کند. آنقدر که احساس کند همین امشب، می تواند تمام گذشته را و لحظه را و روزهای نیامده را، در هم ببافد، و یک بار برای همیشه، ناهمواری را، به تصویر بکشد. خیلی وقت است از اوج نمی ترسم. اوج را به خاطر اوج باید خواست. بی ترس ِ فرودش. آن پایین هم زیاد بد نیست. بالا را نگاه کردن همیشه لذت بخش است. عادتی که ترکم نمی شود، از نمی دانم چند سالگی.